Gedicht

De tijd

De zachte wereld is er weer,
van herinnering aan felle warmte,
en resten van het felle witte licht.

Dit is de tijd van stiller wezen,
van smelten in de late wind,
dit is de tijd van het gedicht.

De diepte wijkt vanuit het kijken,
alles is evenwaardig scherp,
de dag heeft nu zijn taak verricht.

Nu is het zaak te laten varen,
en weg te vliegen in de lucht,
zonder een teken of bericht.

Ik smelt en raak verwaaid,
de dingen doen er niet meer toe,
dit is de tijd van het gedicht.

Bram Vermeulen, uit: Rust